Met een positieve instelling besloot ik mij in te schrijven voor de module van digitale didactiek. Als jonge zogenaamd frisse jonge docent is het mijn plicht om mee te gaan in de digitale revolutie die onze generatie leerlingen kenmerkt. Ik had me als leerling immers mateloos kunnen storen aan de bombastische onkunde waarmee mijn eigen onderwijzers de moderne hard- en software ten hande hadden genomen. In geen mogelijkheid zal mij hetzelfde overkomen. Zeker niet in mijn eerste jaren als docent. Ik sta nu twee jaar voor de klas en enkele digitale mogelijkheden hebben de revue gepasserd. Een basic Kahootje of een Socrative mochten geen probleem vormen. Later kwamen ook de youtube lessen en economische simulaties aan bod. Maar de waarheid dient gezegd te worden: “dit was het wel.” Door mijn beperkte ontwikkeling in dit veld voelde ik mij langzamerhand transformeren in de digibetische docent die ik zo detestte.

Het lokaal was, tegen mijn verwachting in, gevuld met studenten vanuit een grote variatie vakgebieden. Dit was nieuw voor mij. Ik draag geen xenofobische instelling jegens andere vakexperts. Nee, ik kijk liever naar de mogelijkheden die het biedt om ook een kijkje in de keuken te kunnen nemen bij de “trials and tribulations” van de andere vakgebieden. Ik gebruik deze Engelse term met een reden. Want ook een docent uit een ander vakgebied, Engels welteverstaan, gaf mij het leukste nieuwe inzicht. Mijn youtubekanaal bestaat uit een sullig ogende docent, ikzelf, voor een slecht zichtbare powerpoint waar het zogenaamd leuke ontwerp eigenlijk alleen afdoet aan de duidelijkheid. En daar was ze met een mooi opnameprogramma “screencast-o-matic”, een heerlijk hippe naam. De powerpoint duidelijk op het scherm en haar gezicht vriendelijk ogend in de rechterbovenhoek. Dit is wat ik nodig had op mijn kanaal. Misschien leefde het dan nog. Misschien was dit programma de start van de reïncarnatie van mijn youtube-kanaal. De tijd is helaas nog niet zo ver dat ik al kan beschrijven of dat daadwerkelijk zo was.

This is an example post, originally published as part of Blogging University. Enroll in one of our ten programs, and start your blog right.

You’re going to publish a post today. Don’t worry about how your blog looks. Don’t worry if you haven’t given it a name yet, or you’re feeling overwhelmed. Just click the “New Post” button, and tell us why you’re here.

Why do this?

• Because it gives new readers context. What are you about? Why should they read your blog?
• Because it will help you focus you own ideas about your blog and what you’d like to do with it.

The post can be short or long, a personal intro to your life or a bloggy mission statement, a manifesto for the future or a simple outline of your the types of things you hope to publish.

To help you get started, here are a few questions:

• Why are you blogging publicly, rather than keeping a personal journal?
• What topics do you think you’ll write about?
• Who would you love to connect with via your blog?
• If you blog successfully throughout the next year, what would you hope to have accomplished?

You’re not locked into any of this; one of the wonderful things about blogs is how they constantly evolve as we learn, grow, and interact with one another — but it’s good to know where and why you started, and articulating your goals may just give you a few other post ideas.

Can’t think how to get started? Just write the first thing that pops into your head. Anne Lamott, author of a book on writing we love, says that you need to give yourself permission to write a “crappy first draft”. Anne makes a great point — just start writing, and worry about editing it later.

When you’re ready to publish, give your post three to five tags that describe your blog’s focus — writing, photography, fiction, parenting, food, cars, movies, sports, whatever. These tags will help others who care about your topics find you in the Reader. Make sure one of the tags is “zerotohero,” so other new bloggers can find you, too.